Behalve de wereld naar zijn zin, Schiep de Schepper in het begin, naast de vele andere dieren, speciaal nog één hond erbij. Waarvoor hij nam, wat leem en klei. De wensen van alle bazen werden via de neus erin geblazen. Zo ontstond de Boxer fier, maar niet lang voor zijn plezier. Naast vele dieren, die hem eerden, waren er, dit valt te vermelden, die niet aarzelden hem uit te schelden. De Boxer alras in woede ontstoken, terwijl zijn bloed ging koken, Sprong van zijn voetstuk naar beneden en is helaas uitgegleden. Hij viel, ja het is serieus, bovenop zijn hondenneus. Jammer genoeg was de leem nog zacht en dat was wat. Zijn fraaie neus werd daardoor plat. De Boxer bleef gedoemd, er was géén andere keus, te leven met een platte neus. (Door C.M.Pleyte)

De geschiedenis

DE BOXER
In de Middeleeuwen ontwikkelde zich een theorie,dat het vlees van een rund, dat zonder meer was geslacht,taai en nagenoeg oneetbaar zou zijn...Daarom werd het vee kort voor de slacht opgehitst, waardoor het vlees smakelijker zou worden. Om die reden hadden verschillende slagers grote en zware honden in dienst, die het slachtdier kort voor het slachten nog eens extra moesten plagen en ophitsen, alvorens de slachtbijl viel.

BULLEBIJTERS
Op het lawaai dat dit met zich meebracht, kwam uiteraard heel wat publiek aanrennen.
Men wist immers dat vertier was, en dat er binnenkort vers vlees zou zijn. Vooral vanwege dit ophitsen begonnen sommige mensen zich toe te leggen op het fokken van een nieuwe generatie kleinere en wendbaarder honden,die we nu uit de geschiedenis kennen als de Bullebijters. Het is in onze West-Europese landen eeuwenlang de gewoonte  geweest om honden op te hitsen tegen runderen en ander slachtvee. Het liefst uiteraard tegen stieren, omdat die volgens de algemeen heersende overtuiging het gevaarlijkst waren. Maar ook tegen beren liet men de honden vechten.In Engeland gebeurde dat met de Bulldog, in onze streken met de Brabanter Bullebijter, in Duitsland met de iets grotere Danziger Bullebijter en in Spanje met de Spaanse Bulldog. 

Een duidelijke beschrijving van het bullebijten vinden we in het boek 'Der volkommene Teutsche Jäger' dat Hans von Fleming in 1719 in Leipzig publiceerde.Het is interessant om daaruit enkele passages over de 'Bären-' of 'Bollbeiszer' te lezen:
'Het zijn middelmatig grote honden, maar zwaar van bouw; ze hebben een brede borst, een kort dik hoofd met een korte oplopende neus; rechtop gedragen en spits toegesneden oren en een dubbel gebit... daarom laten ze zo moeilijk los... Ze lopen wat lomp, zijn echter wel sterk, zwaar en zitten goed in het vlees... Behalve de grote Danziger Bollbeiszer komt in Brabant een andere soort voor. Deze zijn middelgroot en meestal kleiner dan het eerstgenoemde slag, maar wat ledematen en algemene bouw betreft, zijn ze hetzelfde. Ze heten Brabander Bullebijters. Als er weinig beren zijn, worden de honden afgericht om stieren of ossen na te zitten en aan te vallen, hoewel dit eerder een sport is die past bij de slager dan bij de jager... Ik heb in Brabant een stier gezien, die werd opgejaagd door honden. Hij was vastgeketend aan een lange ketting toen hij door dergelijke honden werd aangevallen. Ze hielden hem vast aan de neus en keel, terwijl hij in een kring rondrende. Deze honden worden ook gebruikt als erf hond en kettinghond. Hun lelijke uiterlijk alleen al maakte ze tot geschikte waakhonden. De meeste hebben een korte neus met een zwart masker en de onderkaak steekt naar voren uit. Ze zijn meestal geel of met bruine strepen, ze zien er vals uit en schijnen kwaadaardig te zijn.'
Na de Napoleontische periode kwam het bullebijten nauwelijks nog voor en de nazaten van deze 'Bollbeiszer' werden steeds meer als waak en huishond gehouden.

GRONDVORM
Wat de karakterbeschrijving van Von Fleming betreft, vergiste hij zich toen hij schreef 'ze zien er vals uit en schijnen kwaadaardig te zijn.' De bullebijters hadden in het algemeen helemaal geen slecht karakter, al zagen de honden er qua uiterlijk wellicht nog zo boosaardig uit. Zeker, de honden werden onder meer als waakhond gebruikt en indien nodig werden onwelkome bezoekers ook vreselijk weerbarstig tegemoet getreden. Maar tegenover de eigenaar en diens huisgenoten waren deze voorvaderen van de Boxer vriendelijk en zachtmoedig, zodat de honden ook in het woonhuis mochten komen en aan het familieleven deelnamen. De kleinere Brabander stierenbijter is de grondvorm van de tegenwoordige Boxer. De Engelsen namen het overtypische en groteske van de kleine stierenbijter aan en fokten zo hun Engelse Bulldog.De Duitsers daarentegen probeerden voor alles de gebruikswaarde te behouden en daarmee was dan ook de werkvorm van de Boxer aangegeven. Met name in het midden van de vorige eeuw was het door de voorliefde voor Engelse honden onvermijdelijk dat men ook Engelse Bulldoggen in de kleine stierenbijters in kruiste. Spoedig overheerste, vooral in Zuid-Duitsland, de naam 'Boxer' voor alles wat Bulldoggen, stierenbijters en hun kruisingsproducten vormde. Daarbij was het duidelijk dat het type van de kleine stierenbijter taai overerfde, wat aangemerkt werd als 'een zeker teken van ouderdom van het ras'.

DE NAAM
In het begin van 1890 begon men in München met het fokken van de Boxer volgens een vooropgezet plan. Men wilde een hond die massa, schoonheid en aantrekkelijk gedrag combineerde. De hond zou een groot uithoudingsvermogen moeten hebben en toch een hoge snelheid kunnen ontwikkelen. Hij zou moeten kunnen springen als een kat, terwijl hij toch zou moeten kunnen aanvallen en verdedigen als een Mastiff. Op het eerste gezicht lijkt een aantal van deze eigenschappen tegenstrijdig met elkaar; maar als we naar de huidige Boxer kijken, moeten we constateren, dat er veel van deze wensen is waargemaakt. Opvallend zijn de eerste honden die voor dit doel werden gebruikt. George Alt, een van de eerste liefhebbers van het ras, importeerde in 1887 uit Frankrijk een donker gestroomde teef met de naam 'Flora' en zijn teef werd gedekt door een ter plaatse aanwezige hond. George Lechner kocht uit dit nest een hond, die bekend is geworden onder de naam 'Lechners Box'. Hier staan wij voor een raadsel, dat nog nooit is opgelost. De eerste liefhebbers waren immers Duitsers en chauvinistisch als een ieder is, de mensen uit Beieren zeker niet uitgezonderd, zou het voor de hand liggen, wanneer het nieuwe ras een Duitse naam zou hebben gekregen. De naam Boxer is echter geheel en al Engels, tenzij de rasnaam is afgeleid van de hond van George Lechner. Omtrent de naamgeving van het Boxerras is echter niets met zekerheid bekend.

AAN DE SPITS

Men kan zich wel de vraag stellen of de Boxer een typisch Duits ras is. Naast de eerste Franse import door George Alt en de gebruikte lokale Duitse honden,werden ook Engelse Bulldoggen gebruikt. Nu kunnen we verbaasd zijn over deze kruisingen, maar we dienen ons wel te bedenken, dat aan het einde van de vorige eeuw de Engelse Bulldog veel meer overeenkomst toonde met de huidige Boxer dan met de huidige Bulldog. 
En als we ons tenslotte realiseren, dat de Boxer voortkwam uit de Brabander Bullebijter en al heel vroeg in Nederland een tweede ontwikkelingsland vond, dan kunnen we haast stellen, dat de Boxer het eerste ras was van de Europese Gemeenschap.In 1895 werd de Boxer op een tentoonstelling in München voor de eerste keer als rashond geëxposeerd, en toen in 1896 in München de Duitse Boxer Club werd opgericht, was de toekomst van de Boxer verzekerd.Er werd een stamboek aangelegd, en spoedig verbreidde de Boxer zich zo snel, dat hij na ruim tien jaar op tentoonstellingen, wat aantallen betreft aan de spits stond.

LAGE LANDEN
Het is niet eenvoudig om een verklaring te vinden voor de toenmalige populariteit van de Boxers. We kennen slechts enkele feiten, en een daarvan is dat al in 1904 de Nederlandse Boxerclub werd opgericht. De eerste importen kwamen rond de eeuwwisseling in Nederland en de lage landen zouden een belangrijke rol gaan spelen bij de ontwikkeling van het ras. De populariteit steeg in de jaren twintig en dertig enorm, en in deze periode begonnen Peter en Christine Zimmermann hun later zo bekend geworden kennel 'Vom Haus Germania' op.
 

Rassen Standaard

Algemeen beeld:
De Boxer is een middelgrote, gladharige hond met een vierkante en sterke lichaamsbouw. Het beste kan men de Boxer vergelijken met de atleet die in grote mate kracht en snelheid in zich verenigt. De spieren zijn krachtig ontwikkeld en duidelijk zichtbaar. De bewegingen zijn zeer levendig, het lopen vast en elastisch met vrije en ruime gang. De houding is fier en edel. Als verdedigingshond moet de Boxer kracht en soepelheid bezitten, die hem als begeleidingshond tot een bekoorlijke tochtgenoot maakt. Alleen dat lichaam waarvan de onderdelen op de juiste wijze met elkaar verbonden zijn, geeft zekerheid tot hoog prestatievermogen en zal aan deze verlangens kunnen voldoen. Het is daarom dat de Boxer met zijn grote gespierdheid nooit plomp of zwaar, maar evenmin te gering in verschijning mag zijn. Het karakter is bij de Boxer van het grootste belang. Zijn rustige aard en grote aanhankelijkheid voor huisgenoten, alsmede zijn bijzondere genegenheid voor het kind, maken de Boxer tot een ideale huisgenoot. Het hoofd geeft de Boxer het hem eigen stempel; het behoort in goede verhouding tot het lichaam te staan en vooral niet te licht te zijn. Nog sterker geldt dit voor de snuit, waarvan correcte vorm en juiste maatverhouding tot de schedel van het grootste belang zijn. Bij de algemene beoordeling moet men er daarom in de eerste plaats op letten, dat de onderdelen van het lichaam in de gewenste verhouding tot elkaar staan, en dat zij voor zijn werk deugen. Daarbij moet ook op een passende kleur worden gelet.

Hoofd:
De schoonheid van het hoofd van de Boxer berust op de harmonische maatverhouding tussen snuit en schedel. Van welke richting het hoofd ook bezien wordt, van voren, van boven of van opzij, de snuit mag nooit te klein schijnen. Hoe dichter de breedte van de snuit die van de schedel benadert, hoe beter. Daarbij moet echter de diepte met de breedte in overeenstemming blijven. Een zogenaamd kikvorsenhoofd is verkeerd. Het hoofd moet zo droog mogelijk zijn, dus zonder te sterke plooien. Het donkere masker moet zich tot de snuit beperken. Bovendien zijn de ogen donker omzoomd. De lippen voltooien de vorm van de snuit. Zij zijn zeer krachtig ontwikkeld en verlopen in mooi gevormde bogen, scherp afstekend in de droge hals.
 

Bovenlip:
De bovenlip is dik en vol. Zij vult van voren de lege ruimte op, welke door het naar voren steken van de onderkaak wordt gevormd, en wordt door de ver naar voren staande, sterke hoektanden gedragen. Daardoor ontstaat het voorvlak van de snuit. Dit moet zo groot mogelijk, bijna vierkant zijn en met de neusrug een stompe hoek vormen. De onderste rand van de bovenlip rust op de rand van de onderlip. Het omhoog gebogen deel van de onderkaak met de onderlip, welke wij de kin noemen, moet iets voor de bovenlip uitsteken. De kin moet dus zowel van voren als van opzij gezien goed zichtbaar zijn, zonder buldogachtig vooruitgeschoven te zijn. Wanneer de mond gesloten is, mogen de tanden niet zichtbaar zijn.

Kaken:
De beide kaken eindigen aan de voorzijde niet in een loodrecht vlak, maar het ondergebit steekt vooruit en buigt zich licht omhoog. De Boxer bijt ondervoor. De bovenkaak is breed bij de schedel en verloopt ook breed, slechts weinig naar voren versmallend. Zowel boven - als onderkaak zijn dus van voren zeer breed. De hoektanden staan zover mogelijk van elkaar verwijderd; de snijtanden in een rij, in het bovengebit in een licht naar voren gebogen, in het ondergebit in zoveel mogelijk rechte lijn. Het gebit moet krachtig en gezond zijn.

Stop:
De stop is scherp afgetekend en mag niet flauw zijn.

Bovenschedel:
De bovenschedel is gewelfd, noch kogelrond, noch vlak en mag niet te breed, de achterhoofdsknobbel niet te hoog zijn. De neusrug mag niet als bij de Bulldog in het voorhoofd zijn gedrukt, doch ook niet afvallen. Hij wordt licht onderbroken, dat wil zeggen dat de punt van de neus iets hoger dan de wortel ligt. De lengte van de neus verhoudt zich tot de schedellengte als 1:2. Het voorhoofd toont de goed aangegeven voorhoofdsgroef, welke echter tussen de ogen niet te diep mag zijn. De wangspieren zijn in overeenstemming met het krachtige gebit ook krachtig ontwikkeld, zonder echter uit te puilen. De oren moeten hoog zijn aangezet, spits gesneden, niet te lang, de schelpen niet te breed en loodrecht gedragen.
 

Ogen:
Het zo donker mogelijke oog mag noch te klein zijn, noch te vol, nog te diep liggen.
Het verraadt wilskracht en mag geen somber dreigende indruk maken en nog minder stekend zijn.De juiste uitdrukking is trouw-ernstig. 
 

De neus:
Is zo breed mogelijk, zwart en zeer licht opgewipt. Tussen de wijde neusgaten ligt de neuslippengroef.

Hals:
Niet te kort en dik, maar behoorlijk lang. Daarbij krachtig en gespierd, maar goed droog zonder kwabben.De hals moet in een elegante boog in de rug overgaan, waarbij de aanzet van de nek duidelijk zichtbaar is.

Voorhand:
De schouder lang en schuin, goed gesloten liggend zoveel mogelijk loodrecht, hij vormt een rechte hoek met het schouderblad. De beide voorbenen moeten van voren gezien recht zijn, aan elkaar evenwijdig staan en sterke stevig aan elkaar verbonden knoken hebben. De ellebogen mogen niet te sterk tegen de borstwand gedrukt zijn, doch ook niet afstaan. De onderarm loodrecht, lang en met stevige spieren. Voorkniegewricht kort, het moet goed, doch niet overdreven zichtbaar zijn. Middenvoet kort, slechts weinig schuin, bijna loodrecht op de bodem staand. Voeten klein met gesloten, gebogen tenen (kattenvoeten) en harde zolen.

Lichaam:
De borst diep, reikt tot de ellebogen. De borstdiepte bedraagt de helft van de gehele hoogte van de Boxer (haaks op de schoft gemeten). De ribben goed gewelfd, maar niet tonvormig rond, ver naar achteren reikend, de flanken kort en gespannen, de onderbuiklijn verloopt in een elegante lijn naar achteren. De rug zo kort en recht mogelijk, breed en sterk gespierd, de schoft iets hoger.

Lendenen:
Breed, kort en krachtig, buik goed opgetrokken. Kruis breed en slechts licht aflopend.

Achterhand:
Zij is zeer sterk gespierd, welke spieren keihard en goed onder de huid zichtbaar moeten zijn. De dij niet smal en vlak, doch breed en rond, de   broekspieren eveneens sterk ontwikkeld. Dij- en schenkelbeen lang, de hoeken bij de heup en in het kniegewricht zo weinig mogelijk stomp. De knie moet in de normale stand zover vooruitsteken, dat een uit de knobbels op het kruisbeen naar de grond neergelaten loodlijn haar nog raakt. De hoek van het spronggewricht moet ongeveer 140 graden bedragen, de korte achter middenvoet gaat met een geringe afwijking van 95 tot 100 graden naar de grond, dus niet volkomen loodrecht. Van achteren gezien moeten de achterbenen recht zijn. Het spronggewricht droog, niet overdreven, met sterk hielbeen, de tenen voor slechts iets langer. Staart op ongeveer 8 tot 10 centimeter ingekort, ontspringt hoog, opgewekt gedragen.

Beharing:
Het haar moet kort, hard en vlak aanliggend zijn. De kleuren zijn geel of gestroomd. Geel komt in de meest verschillende schakeringen voor van donker hertenrood tot lichtgeel, maar de middentinten zijn het mooist (geel-rood). Bij de gestroomde kleur zien wij een scala van lichte goudstroom tot donkere stroming die er bijna zwart uitziet. De grondkleur en de zwarte stroming moeten duidelijk gescheiden zijn; de strepen mogen noch te dicht bij elkaar noch hier en daar verspreid liggen. De grondkleur moet helder zijn; grondkleur en stroming mogen zich niet vermengen zodat de streperige tekening verdwijnt. Witte aftekeningen zijn niet verwerpelijk, ze kunnen zelfs een aangename werking hebben.Boxers met witte grondkleur worden evenmin als zwarte, geheel witte of anderskleurige in het stamboek opgenomen of op tentoonstellingen toegelaten. Lelijke aftekeningen zoals een geheel of halfwit voorhoofd moeten als niet-gewenst worden beschouwd. De witté aftekeningen moet minder dan een-derde van de grondkleur geel of gestroomd bedragen, anders worden de honden als bonten beschouwd, die ook niet in het stamboek worden opgenomen.

Grootte:
Reuen van 57 - 63 cm schofthoogte; teven van 53 - 59 cm schofthoogte met de stok gemeten. Het gewicht van de reuen loopt ongeveer van 30 - 32 kg en van de teven ongeveer van 24 - 25 kg.

Gang:
De natuurlijke gang is de galop.

Fouten:
Plomp of buldogachtig uiterlijk, te lichte bouw, gebrek aan evenredigheid, slechte conditie en het ontbreken van adel. Buldog - of pinscher type, vlakke stop, roofvogeloog, zichtbaar bindvlies, ontbreken van het masker of zwak masker, de tanden komen te zien of de tong, gebrekkig gebit, ontbreken der kin, te zwak ontwikkelde lippen, kwijlen, slecht gecoupeerde en slecht gedragen oren. Wammen, zwanenhals, te korte of te plompe hals. Steile en te losse schouders. Franse stand, zeer zwakke middenvoeten, slechte voeten.Lange, zadel - of karperrug. Te brede, te smalle of vlakke borst, hangbuik, aflopend kruis. Steile, stijve, te weinig gebogen achterhand, gebrek aan spieren op de achterbenen, koehakkigheid, O- of sabelbenen, nauwe gang, Hubertusklauwen, zwakke spronggewrichten, overhoekt (achterhand te ver naar achteren geplaatst) of onderschoven, waggelende gang.

Opmerking:
Omdat er meerdere oordrachten bij het ongecoupeerde oor mogelijk zijn (roze-oor, knop-oor, tip-oor) is op het Internationale Boxercongres te Straatsburg in 1960 aangenomen dat het meest gewenste ongecoupeerde oor klein en dun is en vlak tegen de wang wordt gedragen, waarbij
de vouw iets boven het schedeldak uitsteekt. Tot op heden is deze oordracht nog niet in de standaard vermeld.

De keuring

In de bekendste boxerlanden zoals Duitsland, Engeland, Amerika, Zwitserland, Italië, Zweden, Frankrijk, België en Nederland wordt de boxer door een specialist gekeurd. Hier in Nederland kennen wij enige allround keurmeesters die ook bevoegd zijn om ons ras te keuren. In al die hiervoor genoemde landen geschiedt het keuren volgens het plaatsingssysteem. Dit is een systeem waarbij de keurmeester in iedere klas de honden na beoordeling in een bepaalde volgorde plaatst. Uit praktische overwegingen worden per klas slechts de beste honden geplaatst en de overige de ring uitgestuurd, zodat de vier beste honden overblijven. 

Per klas kunnen de boxers, ook nog gekeurd worden naar kleurvariëteit m.a.w., de gele en de gestroomde boxers worden gescheiden gekeurd, zoals bijvoorbeeld in Duitsland, Frankrijk, België gebruikelijk is. Behalve dit keuren op plaatsingen kennen wij ook nog het systeem om de boxers stuk voor stuk een kwalificatie toe te kennen, namelijk 'uitmuntend', 'zeer goed', 'goed', en 'matig' en daarnaast zijn er landen waar men een 'puntenstelsel' gebruikt. U ziet dat er heel wat mogelijkheden en manieren zijn om de boxer te keuren en het zou te ver voeren om deze stuk voor stuk te bespreken met alle voor en nadelen die hieraan verbonden zijn. Vooral ook omdat ieder land zijn eigen richtlijnen heeft en zijn systeem het beste vindt. 

Ik wil derhalve volstaan met een beschrijving van de wijze waarop in Nederland gekeurd wordt. Tevens wil ik het 'kwalificatiesysteem' en ter informatie en vergelijking, het puntenstelsel behandelen. In Nederland dient de keurmeester die benoemd is door de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied te keuren volgens de richtlijnen die door deze Raad zijn verstrekt en aan de hand van de officiële standaard. Onze keurmeesters keuren zonder catalogus zodat ze van te voren niet kunnen weten welke honden ter keuring voorgebracht zullen worden en welke tentoonstellingsresultaten deze honden op voorgaande tentoonstellingen hebben bereikt. 

De keurmeester mag vragen richten aan de exposant maar mag nooit in overleg treden met derden omtrent de kwalificatie van de hond. In Nederland is de keurmeester verplicht om alle door hem gekeurde honden te kwalificeren maar hij mag slechts de vier beste honden van elke klas, ongeacht de kwalificatie, plaatsen. Hij dient deze vier honden op een voor de exposanten en publiek duidelijke wijze te plaatsen. Teneinde tot aanwijzing van de Kampioen en Reserve Kampioen over te gaan, zal hij aan het einde van zijn klassenkeuringen, uit elke klas de als nummers één geplaatste honden, mits deze de kwalificatie 'uitmuntend' hebben gekregen, tegen elkaar doen uitkomen. Vervolgens maakt hij voor de aanwijzing van Reserve Kampioen een keus uit de overgebleven honden, aangevuld met de als nummer twee geplaatste hond uit de klas van waaruit de Kampioen afkomstig is, mits ook deze de kwalificatie 'uitmuntend' heeft. 

In Nederland kennen wij de volgende klassen waarvoor door de exposanten kan worden ingeschreven: open klas (honden die minstens 15 maanden oud zijn), gebruikshondenklas (honden die minstens 15 maanden oud zijn en als zij 'niet-jachthonden' zijn, dienen zij in het bezit te zijn van een africhtingcertificaat), fokkersklas (honden ouder dan 9 maanden waarvan de fokker tevens eigenaar is), jeugdklas (honden van 9 tot 24 maanden), kampioensklas (honden die een erkende nationale of internationale kampioenstitel hebben) en groepsklas (een groep van minstens drie honden van hetzelfde ras (variëteit) ongeacht het geslacht en eigendom van dezelfde exposant). 

Aan het eind van de keuring komen de Kampioen reu en Kampioen teef tegen elkaar uit zodat de keurmeester kan uitmaken wie tot Beste van het ras wordt verkozen. De uitspraken van de keurmeester zijn onherroepelijk en deze uitspraak wordt geacht te zijn vastgesteld zodra de keurmeester de door hem ondertekende slip uit het keurboekje heeft afgegeven of zodra hij de kaart heeft ondertekend waarop de beste honden zijn vermeld. Als handleiding voor de toekenning van de kwalificaties is door de Raad van Beheer het volgende bepaald:

Uitmuntend
Dit predikaat kan slechts aan die honden worden toegekend, die het voor hun ras te stellen ideaal zeer nabij komen en daarvan slechts door kleine onvolmaaktheden of door een enkele zeer geringe fout afwijken. Deze kwalificatie kan ook slechts worden toegekend aan honden waarvan de kwaliteit van dien aard is dat een kampioenschapprijs hun niet op grond van gemis aan kwaliteit zal worden onthouden

Zeer goed
Wordt toegekend aan honden die het ideaal wel nabij komen, doch door verscheidene onvolmaaktheden, dan wel door één enkele fout van iets ernstiger aard, niet in aanmerking komen voor het predikaat 'Uitmuntend'.

Goed
Wordt toegekend aan honden, die als type van het ras goed voldoen, geen storende fouten hebben, doch die door het aantal of de graad van hun onvolmaaktheden, dan wel door gemis aan hoge kwaliteiten, te zeer van het voor het ras te stellen ideaal afwijken om het predikaat 'Zeer Goed' te verkrijgen.

Matig
Wordt toegekend aan honden die aan de in deze raspunten gestelde eisen voldoen en geen te storende fouten tonen. Voor het onderzoek van het gebit zal de keurmeester degene de hond voorbrengt verzoeken hem dit te tonen. Eerst wanneer daaraan niet, of althans naar het oordeel van de keurmeester niet voldoende wordt voldaan, kan deze zelf de nodige maatregelen nemen. Het is dus zaak dat exposanten hun boxer leren om het gebit te laten zien om te voorkomen dat er zoals maar al te vaak voorkomt een worstelpartij in de ring ontstaat tussen boxer en voorbrenger. Tot zover dan het Nederlandse systeem. En nu ter informatie en vergelijking de puntentelling. Dit systeem wordt door diverse Duitse keurmeesters als richtlijn toegepast bij het geven van kwalificaties. De stelling bestaat uit twee gedeelten, namelijk een tabel met 'positieve punten' (A) en een tabel met 'negatieve punten' (B). Het is de bedoeling dat de keurmeester eerst de boxer beoordeelt volgens tabel A en daarna tabel B hierin verwerkt om uiteindelijk aan een kwalificatie te komen. De tabellen zijn als volgt samengesteld:

De Duitse keurmeester beoordeelt dus allereerst de hond volgens de punten die in tabel (A) worden genoemd en komt na optelling van de door hem gegeven punten bijvoorbeeld tot een waardering van 'totaal 85'. Vervolgens beoordeelt hij de hond volgens tabel (B) en komt tot een waardering van (bijvoorbeeld 'totaal 21') Hij trekt dan het puntentotaal B van het puntentotaal A af en komt uiteindelijk tot een eindresultaat van 64 punten. De toepassing van de puntentelling is:

1 tot en met 10 Geen kwalificatie
11 tot en met 40 Matig
41 tot en met 60 Goed
61 tot en met 80 Zeer Goed
81 tot en met 100 Uitmuntend

De boxer van ons voorbeeld komt dus met zijn eindresultaat van 64 punten tot de kwalificatie Zeer Goed. Wat opvalt in dit systeem is dat nergens wordt gesproken over het haar (kleur, glans en structuur) en dat, typisch Duits, gebitsfouten bijzonder zwaar worden aangerekend. Een boxer met gebitsfouten kan bijna niet hoger komen dan 80 punten. Niet alleen de Duitse keurmeester, maar ook de Franse keurmeester gebruikt een puntentelling als richtlijn voor de vaststelling van zijn kwalificaties. De Franse telling bestaat echter niet uit twee tabellen waarbij moet worden opgeteld en daarna afgetrokken, maar hierbij is het een kwestie van waardering van bepaalde kenmerken om uiteindelijk te komen tot de kwalificatie. De Franse puntentelling is als volgt:
 

De toepassing van de puntentelling is gelijk aan die van de Duitse methode en een boxer met 64 punten komt ook in dit systeem aan de kwalificatie 'Zeer Goed' Of het Nederlandse systeem met zijn omschrijvingen van de kwalificaties beter dan wel minder is dan de Duitse of Franse puntentelling wil ik hier niet ter discussie stellen, maar de praktijk heeft wel uitgewezen dat een boxer die in Nederland een bepaalde kwalificatie behaalt, deze kwalificatie in het buitenland ook altijd behaalt en soms zelfs een hogere kwalificatie krijgt. Ons systeem zou derhalve ook in het buitenland voldoen.

Kampioenen
Het voornaamste voor een rasvereniging is echter het peil waarop het ras staat. Het doel van een rasvereniging is het veredelen van het ras, m.a.w. proberen te zorgen dat het ras volgens de geldende standaard zo perfect mogelijk wordt gefokt. Een statistisch bewijs voor het "hoog staan" van een hond is het toekennen van een kwalificatie. In onze kynologie kent men, al naar gelang de kwaliteit van de hond, de kwalificaties: Matig (M), Goed (G), Zeer Goed (ZG) en Uitmuntend (U). Als, een hond de kwalificatie Uitmuntend behaalt wordt hij geacht waardig te zijn om een kampioenstitel te behalen. In de praktijk is het echter zo, dat vele honden de kwalificatie Uitmuntend behalen doch dat slechts weinige, om preciezer te zijn héél erg weinige, Kampioenschappen behalen. In de loop van onze boxerhistorie zijn er duizenden en nog eens duizenden boxers die de hoogste kwalificatie Uitmuntend behaald hebben terwijl er van 1906 tot 1985 slechts ruim honderd boxers de titel Nederlands Kampioen hebben behaald. Om namelijk kampioen te worden moet men de concurrerende uitmuntende honden verschillende keren verslaan. Dit moet gebeuren in een vrij kort tijdsbestek - de hond wordt niet oud, want maar enkele jaren van zijn leven is hij mooi genoeg om mee te dingen op de shows naar de titel Kampioen op slechts een klein aantal shows, welke elk jaar georganiseerd worden. Al met al wil ik eigenlijk alleen maar duidelijk maken dat het echt niet zo simpel is om een kampioen te hebben c.q. te fokken. Vanzelfsprekend is het dan, dat het gefokt hebben van een kampioen de werkelijk grootste trots van een fokker is. Heeft een fokker zo'n kampioen "voortgebracht" dan is hij eigenlijk de trots van de rasvereniging, want hij heeft gedaan, gepresteerd waar de rasvereniging voor bestaat: het veredelen van het ras. Hierna volgt een summiere uitleg wat voor soort Kampioenstitels onze boxer kan halen en hoe hij die krijgt toegekend.

Nederlands kampioen:
De titel Nederlands Kampioen wordt een boxer toegekend als hij in totaal vier keer beste van zijn geslacht is geworden op een door de Raad van Beheer goedgekeurde C.A.C. tentoonstelling in Nederland. Het laatste van die vier kampioenschappen, zoals dat-beste-van-het-geslacht-worden heet, moet behaald worden als de boxer ouder is dan 27 maanden. Sinds enkele jaren tellen vier Reserve Kampioenschappen (d.i. tweede-beste-worden v.h. geslacht) als één kampioenschap. Onlangs is nog een versoepeling gekomen voor de boxer die vóór zijn 27 maanden, reeds 4 kampioenschappen heeft. Hij hoeft dan na de 27 maanden nog slechts één Reserve Kampioenschap te halen om zich definitief Nederlands Kampioen te kunnen noemen.

Internationaal kampioen:
Het behalen van een internationale kampioenstitel is slechts voorbehouden aan die boxer die een door de F.C.I. erkend africhtingscertificaat heeft behaald zoals: Schutzhund, IPO, VH enz. Zonder dat de boxer dus gebruikshond is kan hij geen enkele Internationale Kampioenstitel behalen. De titel Internationaal Kampioen wordt dus aan die boxer toegekend, die in het land van herkomst of het "standaardmoederland", resp. dus Nederland of Duitsland een C.A.C.I.B. (beste-van-het-geslacht) heeft behaald en een C.A.C.I.B. in een ander land. Tussen het eerst en het laatst behaalde C.A.C.I.B. moet één jaar liggen. Een C.A.C.I.B. kan in de jeugdklas niet behaald worden.

Wereldkampioen
Om wereldkampioen te worden moet de boxer op de jaarlijks terugkerende, ergens op de wereld, telkens in een ander land gehouden Wereldtentoonstelling het Kampioenschap, dus C.A.C.I.B., behalen. Op dit moment moet de boxer daarbij nog een gebruikshondencertificaat hebben en op de wereldtentoonstelling ingeschreven zijn in de Wereldkampioensklas, 'n klas waarin alleen honden met een internationale, door de F.C.I. erkende, Kampioenstitel kunnen worden ingeschreven.

Nationaal kampioen in een ander land
In deze kampioenenparade zijn ook die Nederlandse boxers opgenomen, die elders in Europa een nationale kampioenstitel hebben behaald. Elke nationale kynologische organisatie heeft eigen regels voor het behalen van de kampioenstitel. Zo heeft bv. Frankrijk een kampioenschap voor zowel geel als gestroomd, terwijl in Duitsland Das Verband für das Deutsche Hundewesen de titel V.D.H. Sieger weer laat behalen middels een ingewikkelde samenstelling van telkens klassen winnen op zowel Zuchtschaus als C.A.C.I.B.'s. Het is gewoon ondoenlijk om al die geldende nationale regels hier te gaan opsommen.

Atibox-Sieger

Elk jaar word er in een ander land een internationale boxer tentoonstelling wordt gehouden door de bij de ATIBOX aangesloten landen. Wordt men op die tentoonstelling beste van het geslacht in een bepaalde kleurslag, dan kan men zich gelukkig noemen de zeer begeerde titel Atiboxsieger te bezitten.

Bron: Ken uw Boxer door C.M. Pleyte

De boxer als huisgenoot

Hondse theorie  
De hond is een dier, dat in de vrije natuur niet voorkomt maar slechts in gedomesticeerde, tot huisdier geworden staat.

 
Wanneer we weten dat de hond een afstammeling is van de wolf en eventueel de jakhals, dan kan men verwachten dat, hoewel enigszins getemperd door domesticatie, een aantal eigenschappen nog steeds in hem aanwezig is.

 
Voor een goed begrip moeten wij drie eigenschappen van de hond kennen.